Μπύρα: Μια αγάπη για το καλοκαίρι… | e-gynaikes.gr

Μπύρα: Μια αγάπη για το καλοκαίρι…

Δημοσιεύθηκε 17/08/2016

Αποτελεί την απόλυτη πρωταγωνίστρια του καλοκαιριού και των διακοπών, συνοδεύοντάς μας ιδανικά κάθε ώρα και στιγμή της θερινής ραστώνης. Όμως, πόσο καλά τη γνωρίζετε στην πραγματικότητα;Η Natura nrg σας υπενθυμίζει όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την μπύρα μέχρι να προλάβετε να πείτε… «άσπρο πάτο!»

The story so far

Με βάση τα μέχρι σήμερα ευρήματα των ιστορικών και των αρχαιολόγων, η μπύρα αποτελεί το πιο αρχαίο αλκοολούχο ποτό, με ιστορία που ξεπερνάει τα 9.500 χρόνια και χάνεται στους νεολιθικούς χρόνους.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, «πατέρες» της θεωρούνται οι Σουμέριοι, ένας από τους σημαντικότερους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας, ενώ την «πατέντα» του αγαπημένου ποτού διεκδικούν και οι Κινέζοι, οι οποίοι παρασκεύασαν το δικό τους είδος μπύρας από –τι άλλο;- ρύζι, για πρώτη φορά γύρω στο 7.000 π.Χ. Ωστόσο, αυτοί που διέδωσαν την μπύρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν είναι άλλοι από τους Ρωμαίους, οι οποίοι παρασκεύαζαν τα δικά τους είδη από σιτάρι, κριθάρι και βρώμη.

Το επόμενο σημαντικό βήμα θα έρθει κατά τα χρόνια του Μεσαίωνα, οπότε και την παραγωγή του ευλογημένου αυτού ποτού σε μεγαλύτερη κλίμακα και ποσότητες θα αναλάβουν τα… ανά την Ευρώπη μοναστήρια.

Τελευταίος σημαντικός σταθμός στην ιστορία του ποτού δεν είναι άλλος από τη βιομηχανική επανάσταση, όταν η διαδικασία παραγωγής πέρασε από τους μικροπαραγωγούς στη βιομηχανία και όταν σημαντικές εφευρέσεις, όπως το θερμόμετρο και το υδρόμετρο άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως, δίνοντας στους παρασκευαστές ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο στην ποιότητα και την εξέλιξη του τελικού προϊόντος.

Τα κύρια συστατικά
Νερό:
Αποτελεί την κύρια πρώτη ύλη για οποιοδήποτε είδος μπύρας, σε ποσοστό που ξεπερνά πολλές φορές το 90%, ενώ αναλόγως με το πόσο «σκληρό» ή «μαλακό» είναι αυτό που χρησιμοποιείται στην παρασκευή (δηλαδή, πλούσιο ή φτωχό σε άλατα), απολαμβάνουμε και τα ανάλογα αποτελέσματα στο… ποτήρι μας. Για παράδειγμα, το νερό της Ιρλανδίας που είναι σκληρό ενδείκνυται για την παραγωγή πικρής stout (όπως η Guiness), ενώ το μαλακό νερό που βρίσκεται σε κάποιες περιοχές της Τσεχίας, αποτελεί την καλύτερη επιλογή για την δημιουργία εξαιρετικής ποιότητας lager. Ωστόσο, θα πρέπει να τονιστεί ότι η ποιότητα του νερού παίζει ρόλο μόνο κατά την καθαυτό διαδικασία βρασμού και τη ζύμωση του ποτού και όχι κατά τη διαδικασία βυνοποίησης (δηλαδή της επεξεργασίας του κριθαριού για την χρήση του στην παρασκευή μπύρας), στην οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε είδος (πόσιμου πάντα) νερού.

Άμυλο: Είναι το υλικό που υπόκειται στη ζύμωση για την παρασκευή μπύρας και ορίζει στον σημαντικότερο βαθμό τη γεύση και τη δύναμή της. Η καλύτερη ως προς την ποιότητα πηγή του θεωρείται η βύνη (σπόροι από δίστιχο κριθάρι), χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η χρήση και άλλων δημητριακών, όπως το σιτάρι, η βρώμη ή η σίκαλη ή καρπών πλούσιων σε άμυλο, όπως το ρύζι, η πατάτα (!) ή το σόργο (ιδανικό για όσους δεν αντέχουν ή είναι αλλεργικοί την γλουτεΐνη), με σκοπό πρωτίστως την μείωση του κόστους παραγωγής.

Λυκίσκος: Η «προσφορά» του στην παραγωγή μπύρας είναι πολλαπλή: Από τη μια λειτουργεί ως φυσικό αντιβιοτικό που δρα ενάντια στους μικροοργανισμούς που μπορούν να αναπτυχθούν κατά τη διάρκεια της παραγωγής του ποτού. Από την άλλη προσδίδει στην μπύρα την χαρακτηριστική πικρή γεύση της, αντισταθμίζοντας την έντονη γλυκύτητα της βύνης ή της οποιασδήποτε εναλλακτικής πηγής αμύλου.
Για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί ότι η χρήση του λυκίσκου στην παρασκευή μπύρας συστηματοποιήθηκε από τον 13ο κιόλας αιώνα στη Γερμανία, οπότε και αντικατέστησε τα βότανα που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε για τον αρωματισμό του ποτού, ενώ ο βαθμός που πικρίζει κάθε μπύρα υπολογίζεται στην κλίμακα IBU (International Bittering Units ή ελληνιστί «Διεθνείς Μονάδες Πίκρυνσης»).

Μαγιά: Πρόκειται για ένα είδος μύκητα, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την διαδικασία ζύμωσης της μπύρας. Δουλειά του είναι η «μετατροπή» των σακχάρων που «κρύβονται» στο άμυλο (κριθάρι, σιτάρι κ.ο.κ.) σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα. Οι δύο βασικές κατηγορίες μαγιάς που χρησιμοποιούνται σήμερα στην ζυθοποιία είναι οι ale και lager (που χαρίζουν και το όνομά τους στις αντίστοιχες κατηγορίες μπύρας), ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην παρασκευή των ιδιαίτερων βελγικών lambic και των γερμανικών weisse χρησιμοποιούνται ξεχωριστά είδη μαγιάς.

Απολαύστε σωστά!
Δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες για να απολαύσετε την αγαπημένη σας μπύρα σε όλο της το μεγαλείο δεν είναι άλλοι από την επιλογή του σωστού ποτηριού και της σωστής θερμοκρασίας σερβιρίσματος -εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι σε οποιαδήποτε «σοβαρή» μπυραρία, κάθε μπύρα σερβίρεται στο δικό της ποτήρι και φυλάσσεται μέχρι το σερβίρισμά της σε χώρο όπου η θερμοκρασία ελέγχεται σε επίπεδο υποδιαιρέσεων του βαθμού Κελσίου. Επειδή ωστόσο κάτι τέτοιες λεπτομέρειες, όσο και αν κάνουν τη διαφορά, αποτελούν πολυτέλεια, όταν μιλάμε για… «σπιτική απόλαυση», καλό θα ήταν να τηρείτε τους εξής γενικούς κανόνες:

Ως προς την επιλογή του ποτηριού για τις βασικότερες κατηγορίες μπύρας, μάθετε ότι οι ale σερβίρονται σε pints (όσοι από εσάς έχετε σπουδάσει στη Βρετανία ξέρετε για τι ακριβώς μιλάμε, οι υπόλοιποι απλά φανταστείτε ένα χοντρό ποτήρι που το τελείωμα του έχει λίγο μεγαλύτερη διάμετρο από τη βάση), όπως επίσης οι lager και οι pils, ενώ οι –συνήθως φρουτώδεις- βελγικές προτιμούν κολονάτα ποτήρια σχήματος τουλίπας.

Ως προς την κατάλληλη θερμοκρασία σερβιρίσματος, για τις lager είναι 2-4 βαθμοί Κελσίου, για τις weiss, stout και ale 9-12 βαθμοί, ενώ για τις pils η σωστή θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 5-8 βαθμών.

Σε γενικές γραμμές, πάντως, καλό θα ήταν πριν απολαύσετε την μπύρα της επιλογής σας, να γνωρίζετε ποια ακριβώς είναι η σωστή θερμοκρασία σερβιρίσματος. Γιατί, μπορεί ο κανόνας να λέει ότι «η μπύρα πίνεται δροσερή», όμως, γνωρίζατε για παράδειγμα ότι υπάρχουν μπύρες που απολαμβάνονται καλύτερα σε θερμοκρασία δωματίου, αν όχι ζεστές;

Μπύρα η… βιολογική!
Με τον όρο «βιολογική μπύρα» περιγράφεται η μπύρα αυτή που δεν υφίσταται καμία απολύτως διαδικασία θερμικής παστερίωσης, που χρησιμοποιείται σε οποιαδήποτε «συμβατική» μπύρα, προκειμένου να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Χωρίς την συγκεκριμένη διαδικασία λοιπόν, η βιολογική μπύρα χάνει σε διάρκεια ζωής (η οποία περιορίζεται σε μερικούς μόλις μήνες), κερδίζει όμως σημαντικά σε γεύση και άρωμα. Βιολογική μπύρα θα βρείτε σε επιλεγμένα σούπερ μάρκετ, μπυραρίες και εστιατόρια και, φυσικά, σε καταστήματα που ειδικεύονται στην εμπορία βιολογικών προϊόντων. Αναζητήστε την, αξίζει!

Τα δημοφιλέστερα είδη μπύρας
Abbey:
Μπύρες που ακόμη και σήμερα παραμένουν πιστές στον «παραδοσιακό» τρόπο παρασκευής των μοναστηριακών μπυρών ή χρησιμοποιούν το όνομα κάποιου μοναστηριού για εμπορικούς σκοπούς.

Ale: Βρετανικές μπύρες υψηλής ζύμωσης, που ξεχωρίζουν για τις γεύσεις και τα αρώματα φρούτων, καραμέλας, καφέ ή μπαχαρικών.

Bitter: Ιδιαίτερα πικρές μπύρες (όπως εξάλλου μαρτυρά και το όνομα τους) που οφείλουν τη γεύση και το χρώμα τους στη χρήση άφθονου λυκίσκου.

Bock: Είδος γερμανικής lager που ξεχωρίζει για την υψηλή περιεκτικότητά της σε αλκοόλ και το έντονο χρώμα της. Το όνομά της είναι προϊόν της τοποθεσίας Einbeck στην Γερμανία, όπου και πρωτοπαρασκευάστηκε τον 14ο αιώνα.

Draft: Ή αλλιώς, draught. Ο όρος περιγράφει τις βαρελίσιες μπύρες, με τον χαρακτηριστικό παχύ αφρό και την γεμάτη γεύση.

Hefe: Η νοτιογερμανική «εκδοχή» της weisse έλκει το όνομά της από την λέξη «μαγιά» στα γερμανικά και ξεχωρίζει για την θολή, «ακατέργαστη» εικόνα της, που οφείλεται στο μη φιλτράρισμά της.

Lager: Ο συγκεκριμένος όρος προσδιορίζει τις μπύρες με χαμηλή ζύμωση, σε χαμηλότερες θερμοκρασίες και για μακρύτερες περιόδους από αυτές που απαιτούνται συνήθως για την διαδικασία ζύμωσης μιας ale. Το χρώμα τους συνήθως είναι ξανθό, αν και υπάρχουν lager με κόκκινο ή ακόμη και σκούρο χρώμα.

Pils/Pilsner: Ανήκουν στις lager και ξεχωρίζουν για το χρυσαφένιο χρώμα τους και την πικρή γεύση τους. Το όνομά τους οφείλεται στην… καταγωγή τους, αφού η πρώτη μπύρα του είδους παρασκευάστηκε τον 19ο αιώνα στην πόλη Plzen της Βοημίας (σημερινή Τσεχία).

Lambic: Σταρένιες μπύρες που παρασκευάζονται στην περιοχή του Pajottenland και στις Βρυξέλες και οι οποίες οφείλουν τον μοναδικό τους χαρακτήρα στη διαδικασία αυθόρμητης ζύμωσης, για την οποία χρησιμοποιείται άγρια μαγιά και βακτήρια που απαντώνται μόνο στην κοιλάδα του Senne.

stout beerRauchbier: Ή αλλιώς «καπνιστή μπύρα» (κατά το…. Ελληνικότερον), που παράγεται στο Bamberg της Γερμανίας και ξεχωρίζει για το καπνιστό της άρωμα και γεύση –προϊόν της ιδιαίτερης διαδικασίας αποξήρανσης της βύνης, κατά την οποία χρησιμοποιείται καπνός φωτιάς από ξύλο οξιάς.

Stout: H κατάμαυρη, «εθνική» μπύρα της Ιρλανδίας, ξεχωρίζει για το καφέ (σχεδόν μαύρο) χρώμα της, την πικρή γεύση της, τον παχύ αφρό της και την… μεγάλη περιεκτικότητά της σε σίδηρο!

Tripel: Ορολογία που χρησιμοποιείται στις Κάτω Χώρες (Βέλγιο και Ολλανδία) για να περιγραφούν οι δυνατές ξανθές ale. Σύμφωνα με μια εκδοχή, o όρος tripel (μεταφράζεται «τριπλός») οφείλεται στην τριπλή ζύμωση του συγκεκριμένου είδους μπύρας, ενώ σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή, ο όρος είναι προϊόν των τριών σταυρών που τοποθετούνταν πάνω στα βαρέλια όπου αποθηκευόταν το συγκεκριμένο είδος, με σκοπό να υποδηλωθεί η… δύναμη του περιεχομένου τους!

Weisse: Γενικός όρος που περιγράφει τις σταρένιες γερμανικές μπύρες, με την θολή εμφάνιση και την πλούσια γεύση.

Ξανθιές (και καστανές, και μαύρες) στο τραπέζι μου…
Μπορεί με το κρασί να ισχύει ο γενικός κανόνας που λέει «το κόκκινο με το κρέας, το λευκό με το ψάρι», όμως η επιλογή της σωστής μπύρας αναλόγως με το πιάτο που σκοπεύουμε να απολαύσουμε αποτελεί μια αρκετά πιο περίπλοκη υπόθεση. Αν πάντως θέλαμε να γενικεύσουμε λιγάκι τα πράγματα ως προς το ποια μπύρα συνοδεύει τι, τότε θα λέγαμε ότι:
– Με το λευκό κρέας (χοιρινό, κουνέλι, κοτόπουλο, γαλοπούλα κ.τ.ό.), καθώς επίσης και με τα πικάντικα πιάτα (ιδιαίτερα αυτά της ινδικής κουζίνας) ταιριάζει η lager.
– Με το κόκκινο κρέας (μοσχάρι και «κόκκινο» κυνήγι) ταιριάζει η ale.
– Με τα λουκάνικα και με τα καπνιστά κρέατα η weisse (ρωτήστε τους φίλους Γερμανούς!)
– Με το ψάρι η pils.

naturanrg.gr