Η πολλή αγάπη βλάπτει: Τα δεινά της υπερπροστατευτικότητας | e-gynaikes.gr

Η πολλή αγάπη βλάπτει: Τα δεινά της υπερπροστατευτικότητας

Δημοσιεύθηκε 29/08/2015

Η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά είναι ανεκτίμητο δώρο. Εμπνέει βαθιά αίσθηση σιγουριάς και ευημερίας και γίνεται η ασφαλής βάση που επιτρέπει στο παιδί να εξερευνήσει τον κόσμο, να αναπτύξει δεξιότητες και να τα βγάλει πέρα με τις αντιξοότητες της ζωής. Τι γίνεται όμως όταν η αγάπη είναι υπερβολική;

Όταν η φυσιολογική ανησυχία για το αγαπημένο παιδί γίνεται μόνιμη, έντονη αγωνία για την επικινδυνότητα του κόσμου και για την ανικανότητα – σύμφωνα με τον γονιό – του παιδιού να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής; Όταν η επίβλεψη και καθοδήγηση γίνεται υπερβολικός έλεγχος κάθε πτυχής της ζωής του παιδιού, από τον τρόπο σκέψης, τις καθημερινές ασχολίες, τις κοινωνικές επαφές μέχρι τα σχέδια για το μέλλον και την επιλογή συντρόφου;

Η ισορροπία ανάμεσα στην φροντίδα και προστασία από τη μια και την βαθμιαία ανεξαρτητοποίηση του παιδιού από την άλλη αλλάζει καθώς το παιδί μεγαλώνει. Διαφορετική η ανάγκη για επίβλεψη της συμπεριφοράς του δίχρονου παιδιού, άλλη για το οχτάχρονο και άλλη για το δεκαπεντάχρονο. Όταν ο γονιός επιμένει να φροντίζει και ελέγχει το παιδί με τρόπο ακατάλληλο για την ηλικία του, όταν με άλλα λόγια του φέρεται σαν να ήταν μικρότερο παιδί, τότε μιλάμε για υπερπροστατευτική συμπεριφορά.

Γιατί κάποιοι γονείς γίνονται υπερπροστατευτικοί; Η έντονη ανησυχία και ανάγκη υπερβολικού ελέγχου κρύβει συνήθως εσωτερική ανασφάλεια. Αυτή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα παρόμοιων εμπειριών του γονέα στην παιδική του ηλικία. Το υπερπροστατευμένο παιδί γίνεται υπερπροστατευτικός γονιός και ούτω καθεξής. Επιπλέον κάποιοι γονείς χρησιμοποιούν τη σχέση τους με το παιδί για να καλύψουν κενά σε άλλες σχέσεις, όπως μια απόμακρη σχέση με τον σύντροφο ή περιορισμένες κοινωνικές επαφές και φιλίες. Απογοητευμένοι από άλλες πλευρές της ζωής τους κυριολεκτικά ρίχνονται ολόψυχα στη φροντίδα του παιδιού τους.

Αυτή όμως η υπερβολική αφοσίωση σκλαβώνει το παιδί και υποσκάπτει τα θεμέλια της αυτοπεποίθησής του. Το παιδί μαθαίνει να μην εμπιστεύεται τις ικανότητες και την κρίση του. Κάτω από το βάρος της υπερπροστατευτικότητας χάνει την επαφή με τα δικά του πιστεύω και θέλω και επομένως με τον βαθύτερο εαυτό του. Οι επιλογές του στη ζωή, η πορεία που χαράζει έχουν την γεύση του ψεύτικου, γιατί έχουν καθοριστεί από άλλους, τους γονείς του, με αρνητικές συνέπειες για την αίσθηση ψυχικής ευημερίας και γενικότερης ισορροπίας του.

Συχνά όταν προσπαθώ σαν ψυχοθεραπεύτρια να βοηθήσω γονείς να ισορροπήσουν στο σκοινί ανάμεσα στην φροντίδα/προστασία και στην αυτονομία του παιδιού, θυμάμαι τις συμβουλές του Χαλίλ Γκιμπράν, Λιβανέζου στοχαστή, στους γονείς: «Μπορείτε να δώσετε στα παιδιά σας την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας. Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας».

Πηγή : www.ptks.gr